Categorie archief HSP

doorJanina

Over moeilijk denken en doen

Ik ben erg goed in veel te moeilijk denken. Jij ook? Vroeger op school al, maar ook nu in gesprekken, ligt het bij altijd op de loer dat ik te snel ga en belangrijke basisstappen oversla. Bijna standaard als ik vroeger een proefwerk terugkreeg en de antwoorden zag, schoot er door mijn hoofd “Echt? Bedoelden ze dat!? Dan heb ik weer veel te moeilijk lopen doen. Dat antwoord wist ik natuurlijk heus wel!” Vaak lag voor mijn gevoel mijn eerste ingeving te veel voor de hand, ik kon me niet voorstellen dat dat het goede antwoord kon zijn. En 9 van de 10 keer ging het dus juist mis, omdat ik niet dat antwoord gaf. Herken je dat?

Denken in beelden

Wij gevoelige, slimme beelddenkers (ik denk namelijk dat hierin deels de oorzaak ligt) hebben een andere manier van dingen zien, van dingen benaderen. Ooit volgde ik een opleiding en de vraag bij een tentamen was “Wat is kinderopvang?” Ik ging helemaal los en schreef tig A-4tjes vol over sfeer en thuis en ontwikkeling en talenten en geborgenheid en veiligheid en voeding en ontspanning en spelen en ouderschap en opvoeding en over nog veel meer. Dikke vette onvoldoende. De definitie stond ergens in een kader van het boek dat ik had bestudeerd. Een definitie van één regel, als ik het me goed herinner was het zoiets als “Kinderopvang is opvang voor kinderen die zo veel mogelijk op een thuissituatie lijkt, waar wordt gespeeld, geslapen en gegeten volgens een bepaald ritme en regels.” Tja.. Dat dekt voor mij totaal niet de lading, maarja, dat was wel het gewenste antwoord en dat van mij was dus niet goed.

Fout?

Op Facebook volg ik Meester Mark, ken je die? Hij post regelmatig antwoorden van kinderen op vragen die eigenlijk anders bedoeld zijn. Zo zag ik laatst een opdrachtje voorkomen waarbij van het kind werd gevraagd om de helft van de kippen te kleuren. Er waren 6 kippen getekend. Het idee was dat je er dus 3 inkleurde, maar dit kind kleurde van alle kinderen de helft.

Is dat dan fout? Of is er wellicht in de manier van vragen ruimte gelaten voor verschillende opvattingen?

Niet grappig

Ik denk het laatste. Nu zijn dit redelijk onschuldige voorbeelden, er wordt ook smakelijk om gelachen. Maar als jij het kind bent dat het steeds verkeerd doet, maar geen idee hebt hoe het dan wel moet, is de grap er snel af. Niet zelden wordt deze kinderen zelfs verweten dat ze zich bijdehand gedragen, en dat ze heus wel begrijpen wat de bedoeling is. Nou euh. Nee dus, anders hadden ze het wel gedaan he?

Hooggevoelige kinderen hebben vaak juist heel erg het verlangen om aan verwachtingen te voldoen, ze willen het zo graag goed doen. En ze willen -meestal- al helemaal niet in het middelpunt van de belangstelling staan om iets wat ze fout hebben gedaan. Echt niet.

Het heeft alles te maken met communicatie en met hoe we onze hersenen laten werken. De een hoort en ziet nu eenmaal iets anders dan de ander.

Even checken

Ik heb geleerd het te checken als ik twijfel of ik de vraag goed begrijp. In contact met klanten, als ik een training volg en ook in gesprek met mijn kinderen. Dat checken is echter als kind nog heel spannend en bovendien komt het niet in hun hoofdjes op dat er ook andere manieren zijn om dit te zien.

Dus het is aan ons ouders om hen hierop te wijzen. Stel de vragen, check of je elkaar goed begrepen hebt, laat eens zien hoe jij dacht dat je kind het bedoelde als blijkt dat jullie het verschillend hadden opgevat. Laat je oordeel of onbegrip achterwege en leer je kind op ontspannen wijze dat er meerdere manieren van leren en luisteren zijn. Dat het soms goed is om te kijken of je de vraag goed hebt begrepen. Dat het belangrijk is te vragen wat je niet goed hebt gedaan als je 6 kippen voor de helft hebt ingekleurd. Het vraagt moed en een stevige basis om deze vragen te durven stellen. Laten we hier als ouders iets in betekenen. Dan krijgen onze slimme, gevoelige, talige, beelddenkende kinderen een eerlijke kans op zich op een veilige manier op school ontwikkelen. Doe je mee?

doorJanina

Verborgen angst

Als ik haar aankijk, zie ik de wanhoop in haar ogen. Maar ik zie nog iets waar ik mijn vinger niet precies op kan leggen. 

Een paar weken geleden zocht Annemieke contact, omdat het echt niet meer ging met haar zoon Thijs. Thijs is 10 jaar en waarschijnlijk hooggevoelig en zonder twijfel temperamentvol. Al vanaf zijn geboorte is hij een flinke hand vol, maar Annemieke is dol op hem. De laatste tijd gaat het echter opeens zo slecht thuis. Er is maar weinig voor nodig en Thijs ontploft. Hij lijkt van alles een ontzettend probleem te maken en vooral zijn jongere zusje krijgt het dan te verduren. Thijs heeft ook een oudere broer en wat Annemieke ook zo erg vindt, is dat hij nu bijna niets meer kan doen wat hij leuk vindt, omdat Thijs het niet trekt als hij bijvoorbeeld vrienden over de vloer heeft.

Meer lezen
doorJanina

Onze generatie is massaal aan het opruimen

Ik zie het overal om me heen en voel het zelf ook . Het is al een tijdje gaande, dat voel ik ook. Eerder dacht ik dat het met politiek en regels te maken had, nu zie ik dat het over iets anders gaat.

Waar hééft ze het over zul je je nu afvragen?!

Ik heb het over het sneller trillen van de aarde. Ik heb het over het ontbreken van heilige huisjes. Ik heb het over politiek. Ik heb het over corona. Ik heb het over bewustwording. Ik heb het over geloof. Over vertrouwen. Ik heb het over onrust. Ik heb het over pijn. Ik heb het over verdriet. Ik heb het over opvoeden. Ik heb het over opruimen.

Als er iets is dat me de afgelopen jaren duidelijk is geworden, is dat de ouders van nu een heel andere taak hebben dan onze (voor-)ouders. Onze ouders en wij zijn opgevoed door mensen die hun normen en waarden vooral ophingen aan geloof en politiek. De meeste kaders waren gezet en bleven in stand. Regels omtrent opvoeding bijvoorbeeld stonden vrij vast. Je deed wat je vader of moeder deed. Punt. Kwam je uit een lange lijn van arbeiders? (ja, die term mocht je toen nog gebruiken..) Dan werd jij dat ook. Als jij degene was die iets anders wilde, had je een flinke dosis zelfvertrouwen en overtuigingskracht nodig, en dan nog was het maar de vraag of het ging gebeuren. Kinderen moesten luisteren, zich gedragen, aan de regels houden en doen wat er gezegd werd. In een notendop kwam het daar tot twee generaties geleden wel op neer. 

Dat je overgrootmoeder 3 kinderen heeft verloren, was niet iets waar over gesproken werd. Even slikken en weer doorgaan. Dat je opa werd vermoord in de tweede wereldoorlog, was in de jaren die volgden ook geen onderwerp van gesprek, we waren druk met andere dingen. Emoties en gevoelens werden niet of nauwelijks besproken. Hoe groot de pijn ook was, hij werd onder het tapijt geschoven. Of we namen nog een extra borrel..

Ik realiseer me dat ik in algemeenheden spreek, maar ik denk dat de strekking duidelijk is. En waarschijnlijk voor de meesten van jullie herkenbaar?

Soms lijkt het alsof we in een tijd van onmetelijke vrijheden leven. We leven (meestal) in welvaart, zijn vrij en hebben legio opties om uit te kiezen. Studies, vrienden, reizen, partners, kinderen, je mag het allemaal zelf weten. Doe wat goed is voor jou. 

Wat velen van jullie echter zullen herkennen, is dat al die vrijheden helemaal niet zo vrij voelen. Het brengt ook verwachtingen met zich mee, want we hebben die vrijheden wel tot de max in te zetten. Hoe we dit moeten doen en hoe we hiervan moeten genieten, en -het belangrijkst- hoe we ervoor zorgen dat we onze éigen verwachtingen en dromen waarmaken, wordt ons niet geleerd. Bovendien merken we al snel dat als we echt afwijken van de gebaande paden er heel veel weerstand ontstaat. Is die weerstand niet van onszelf, is het wel van de generaties voor ons die ons voedt met hun eigen beperkende overtuigingen. 

Ik wijk een beetje uit. Het spijt me. Eigenlijk is dit ook niet echt een onderwerp om op zondagmiddag na een nogal bewogen week in een paar woorden te vatten. Of misschien ook juist wel. 

Wat ik vooral wil zeggen dat er veel onrust is. Het virus, maar vooral alles wat hier op volgt brengt veel meningen, onzekerheden en gedoe. Het is koud, op diverse lagen. Dat het dus klopt dat je je overweldigd voelt. Dat het klopt dat je het soms even niet weet. 

We worden geconfronteerd met onze overtuigingen, en met die van onze ouders die we ook in ons dragen. Waarheden zijn niet zomaar meer waarheden, er is een flinke wereldwijde reset gaande en dat maakt wankel. 

Tel daarbij op dat we binnen deze generatie eigenlijk nog niet hebben ontdekt hoe we ons leven willen inrichten, hoe we onze kinderen willen opvoeden, hoe we willen voorkomen dat we doen wat onze ouders deden, dan is het niet gek dat we moe zijn. We ons machteloos voelen en er eigenlijk gewoon de kracht niet voor hebben. En we het zo graag juist goed willen doen. 

Tussen al deze vraagtekens en het plannen en regelen door, worden we geconfronteerd met onze eigen overtuigingen. En worden we uitgedaagd om te onderzoeken of deze nog wel van toepassing zijn. Of ze misschien al nooit van jou waren, maar van je ouders bijvoorbeeld. Of dat je nu moet bekennen dat het fundament waar jij je opvoeding en je werk op had gestoeld, opeens niet zo stevig is als je hoopte dat het was. Deze tijd en alles wat het brengt, maakt wankel. Het maakt ons wankel. Niets is meer zeker. We missen iets om op te leunen.

Of dit je nu aanspreekt of niet, of je nu begrijpt wat ik bedoel of niet: Van mij krijg je een dikke knuffel op afstand, een compliment voor hoe het je het allemaal voor elkaar bokst en een hart onder de riem op de momenten dat je het niet meer ziet zitten. Al met al flik je het toch maar en dat is een compliment waard. ♡