Ja leuk! We gaan naar de meubelboulevard!

Soms heb ik het idee dat de hele wereld hooggevoelig is. Dat er ondertussen voldoende bekend is over de eigenschap en dat het weinig meer toevoegt als ik er een stukje over schrijf. Heel soms heb ik het idee dat het nauwelijks iets voorstelt, dat gevoelig zijn. Dat het bijna geen consequenties of beperkingen geeft en dat het gewoon heel gewoon is. Noem het een blinde vlek die af en toe de kop opsteekt. Totdat ik vandaag weer ervaar en zie hoe het is om met vier HSP (HoogSensitievePersonen) op pad te gaan en compleet overprikkeld te raken. En dat dit misschien toch niet voor iedereen bekend of herkenbaar is. En dat het misschien toch zinvol is de ervaring te delen. Oordeelt u zelf.

We gaan!

Het is zondag. We hebben een heerlijke meivakantie achter de rug en iedereen is blij en uitgerust. We overwegen deze zomer een stapelbed voor onze jongens te gaan kopen en besluiten dat het een heel goed idee is om naar een meubelboulevard te gaan om inspiratie op te doen en om te kijken of onze oudste enthousiast wordt van een trap naar zijn bed. Bovendien heeft manlief (autojournalist) een fijne bolide te testen en is een ritje welkom. Zo gezegd, zo gedaan. We kleden ons aan, nemen boekjes en broodjes mee voor onderweg en gaan op pad. De rit verloopt vlekkeloos. De koeien en paarden langs de weg worden bewonderd, de vliegtuigen die op Schiphol gaan landen worden vrolijk nageroepen en Spotify zorgt voor leuke sprookjes om naar te luisteren.

Aangekomen beginnen we met een kopje koffie. Manlief en ik weten direct waarom we ook alweer zo’n gruwelijke hekel aan dit soort zaken hebben. Het gebrek aan zuurstof wordt gecompenseerd door een afgrijselijke akoestiek en ook het aanbod aan winkels nodigt niet echt uit. Maar we zijn er nu en gaan er het beste van maken! We bezoeken drie grote winkels en scoren twee boekjes over stapelbedden. Showmodellen hebben we helaas niet kunnen vinden, dus uitproberen is niet gelukt. De jongens maken een ritje met een treintje dat rondrijdt in het sfeerloze centrum en we besluiten naar huis te gaan. Het is half 2.

Grenzen

Je zou kunnen zeggen, keurig. De jongste kan onderweg naar huis een uurtje slapen en er is geen wolkje aan de lucht. Helaas! We hebben veel te veel gezien, gehoord, geroken en gevoeld en dat breekt ons op. Voor ons alle vier geldt dat we over onze grenzen zijn gegaan. Voor ons alle vier geldt dat we er opeens echt helemaal klaar mee zijn. Voor ons alle vier geldt dat we eigenlijk 1,5 uur geleden al naar huis hadden moeten gaan. Voor ons alle vier geldt dat we dit echt nooit meer willen en dat we ons helemaal vol en leeg voelen.

Overprikkeling

Hoe ziet dat eruit dan? Een overprikkeld gezin om half 2 op een zondagmiddag onderweg naar huis? Nou, als volgt. De twee jongens op de achterbank zijn beiden te moe om te slapen. Ze zien groen en grijs van vermoeidheid en zitten zichzelf enorm in de weg. Het dakraam moet open! Nee, het dakraam moet dicht! Ik wil drinken! Nee, ik wil thuis pas drinken! Ik wil dat paardje! Nee, dat is mijn paardje! Ik wil iets lezen! Nee, niet een boek! En tussendoor wordt er geschreeuwd, gezucht en gezwegen. Ze weten het gewoon niet.

Helaas weten wij -ondertussen zo gaar als een klontje-  het ook niet. Verder dan “dit hadden we niet moeten doen” komen we niet en zelfs Thomas en Paul over de speakers brengen geen ontspanning. Ik doe dan mijn vest weer uit en zonnebril op, om vervolgens de verwarming hoger te zetten, mijn vest aan te doen en zonnebril weer in de koker te plaatsen. Manlief richt zich op het verkeer en zucht af en toe eens. Verder houden we ons maar stil, hopen we met heel ons hart dat de jongens in slaap zullen vallen en beloven we elkaar plechtig dat woonboulevards stom zijn en dat we er nooooit meer heen gaan.

Oververmoeid

Als we thuis komen is er met de broertjes geen land te bezeilen. Ze huilen en rennen en struikelen en ruziën en zeggen op alles nee. De jongste geeft gelukkig toch toe als hij zijn speentje krijgt en zijn bedje ziet. De oudste is nog niet zover. Hij wil niet slapen, want hij is niet moe en hij is vier en hij is niet moe en hij wil niet plassen en al helemaal niet slapen. Maar wat wil je dan lieverd? Dat wéét ik niehiet! Ik heb zo met hem te doen..

We besluiten hem in een soort huisje op de bank in de woonkamer te leggen. We knuffelen even, hij neemt een paar slokjes water, ik wrijf de spanning van zijn ruggetje en stop hem in. Nee, je hoeft niet te slapen, alleen even liggen. Ja, tot de kleine wijzer op 4 staat. Hij gaat akkoord. Ik hoor hem een half uur fluisteren en mompelen en weet uit ervaring dat dit de aanloop is naar een heerlijk middagslaapje.

Manlief en ik nemen een paracetamol en een espresso. Hij pakt een boek, ik de laptop en we besluiten vanavond iets bij de Thai te halen.

Rust-Reinheid-Regelmaat

Ik moet denken aan al die keren dat ik een uitnodiging voor een verjaardag of een lunch afsloeg en me stiekem bezwaard voelde. Men vindt toch al snel dat je overdrijft als je aangeeft dat een broodje eten om 12 uur en in bed vóór 1 uur voor je kinderen echt cruciaal is. Men vindt het toch al snel heel overdreven dat je een kind van 2,3 of 4 überhaupt nog laat slapen ‘s middags. Men vindt sowieso dat je je niet zo moet aanstellen en dat het goed is als hij went dat dit er nou eenmaal ook bij hoort. Men vindt ook dat het ongezellig is als je niet naar een BBQ komt die om 19 uur begint, terwijl dit de bedtijd van je kinderen is. Dat kan toch wel voor één keer? Krijgt ie heus niks van en jij moet er toch ook soms even lekker uit?

Weet je? Men mag dat allemaal vinden. Vind away. Voor heel veel kinderen zal het inderdaad geen verschil maken als je een keer een dag een afwijkend ritme hebt of veel later op bed ligt dan normaal. Geniet er lekker van!

Hoogsensitief

Voor onze kinderen, beiden hoogsensitief en slechts 2 en 4 jaar oud, geldt echter dat ze 3 dagen moeten bijkomen van een afwijkend ritme. Hoe leuk ze een dagje naar de dierentuin ook vinden. Voor onze kinderen geldt dat ze het zelf nog niet weten en dat wij als ouders hun grenzen moeten bewaken. Natuurlijk zegt onze kleuter elke dag dat hij niet hoeft te slapen. Dat doet hij al sinds hij 1,5 jaar oud is, maar reken maar dat hij het gewoon nodig heeft. Doet hij het niet, is hij boos, verdrietig, huilerig, eet en drinkt hij slecht en slaapt hij moeilijk in en is de nacht onrustig. Onze jongste laat zich minder horen, maar hij zal koorts krijgen, dat is vooralsnog zijn manier van uiten wat er uit moet.

Genieten

Wij hebben onze les weer geleerd en kunnen er weer een jaar tegen zonder dit soort uitspattingen. De ochtend kunnen we iets leuks doen, als we maar rond 12 uur thuis zijn en met gevulde buikjes naar bed kunnen. En ‘s avonds moeten ze uiterlijk om 8 uur op bed liggen. Eigenlijk heel simpel, toch? Dit maakt onze kinderen tot heerlijke, vrolijke, lieve, gezellige, sociale, attente en blije jongens. En daar genieten wij lekker van.

 

P.S. Klik op de button hierboven om mijn GRATIS E-book: HSP & Volle hoofden te downloaden. Boordevol met praktische tips en handvatten.

Hartelijke groeten Janina

Interessant? Deel is lief!

Facebook
Pinterest
Twitter

Ook leuk om te lezen

slide
HSP

Gekleurde bril

Ik vind het heerlijk om naar een bepaald tv-programma te kijken en tegelijkertijd de commentaren op twitter hierop te lezen. Noem het een afwijking, noem

Lees dit artikel »
HSP

Ik weet precies wat ze voelt, want ik ben haar

Als er iets is dat alle moeders in mijn praktijk met elkaar gemeen hebben, is het dat ze zichzelf herkennen in hun hooggevoelige kind. Ze herkennen de strijd, de onzekerheid en de onmacht. Zij waren namelijk zelf vroeger ook zo. En ze vinden het vreselijk dat ze nu zelf zo ongeduldig en machteloos zijn als hun zoon of dochter zichzelf in de weg zit. HSP

Lees dit artikel »
HSP

Over voeding, maar dan anders

Onze jongste zoon heeft een beetje een valse start gehad en de eerste twee jaar van zijn leven stonden veelal in het teken van onverklaarbare koortsen, niet goed eten en drinken, niet goed groeien en nauwelijks slapen. Hij en zijn buik hebben het zwaar gehad en een van de “naweeën” is problemen met voeding.

Lees dit artikel »

Reacties

6 Comments:
27 november 2017

Hi Ellen, dank voor je reactie! Het is inderdaad steeds zoeken naar dat midden hè?

Per saldo is het denk ik het belangrijkst dat je je eigen gevoel leert vertrouwen, niemand die het kind beter kent dan zijn ouders. En een mening heeft ‘men’ toch wel! 😉

27 november 2017

Jee, ja heel herkenbaar. Ik zit ook vaak in die tweestrijd.. onze grens of wat vind een ander daarvan? Gelukkig kies ik steeds vaker voor ons grens en anders accepteer ik de nasleep. Maar het blijft O zo lastig.

31 mei 2016

Nicoline, je bent zeker niet de enige! Fijn dat dit verzacht, daar doe ik het voor. Lieve groet, Janina

31 mei 2016

Dankjewel voor het plaatsen. Het verzacht de pijn van deze moeder die denkt dat ze de enige is.

30 mei 2016

zoooooooooooooooooooooooooooooooooo herkenbaar ! niets aan toe te voegen !

30 mei 2016

Prachtig herkenbaar geschreven. Wordt de hele wereld HSP? Wat wordt er eigenlijk op een gewone week van kleine kinderen al verwacht? Eens even kijken….Niets bijzonders toch?
Op maandag bij opa en oma en die vinden het heerlijk om met jou te wandelen buiten tussen de auto geluiden, motors, brommers, bewonderende mensen die ineens boven je hangen en het ook wel leuk vinden als je lacht want anders is het zo’n sjagerijnige kind. Dan de supermarkt in met muziek, kletsende mensen, krijsende kinderen. Hierna misschien nog even ‘leuk’ een tuincentrum….weer terug naar huis lopen. Ondertussen heb je getracht te slapen dus is dat toch goed en genoeg? Etensmomentje….even spelen bij opa of oma op schoot. Oh je wordt moe? Nou het is lekker weer dus gaan we je nog even laten zien bij oude bekenden….ook leuk toch? Totaal onbekende mensen en onbekende geuren en geluiden. Ja…maar het moet niet zo’n zeurend kind worden hoor…weer even een momentje slapen in de kinderwagen. Eten en dan mag je weer bijna naar huis….thuis val je als een blok in slaap. Volgende dag naar de opvang…weer andere geluiden, wel dezelfde volwassene….kinderen om je heen. Gelukkig maar hooguit 3 andere kinderen. Eigenlijk ben je moe en dus wordt je in jouw bedje met jouw knuffels en heel rustige kamer gelegd….wat is dit? In bed? Dat ben ik niet gewend dus krijst ik de longen uit mijn lijf….pfff gelukkig de opvang snapt je onrust en komt regelmatig bij je kijken en rustig maken….een half uurtje en dan vindt je het wel weer mooi….Je mag ook even mee naar buiten want er moet ook nog naar de basisschool worden gegaan. Geluiden, mensen en onrust. Het slapen is de hele dag erg moeilijk want bij de opvang hebben ze graag dat je rustig in je bedje slaapt en willen ze niet de hele dag maar met je gaan wandelen. Als je naar huis gaat ben je doodmoe. Volgende dag andere opa en oma en is deze dag een herhaling van maandag. Donderdag is pappa thuis…He gelukkig rust? Nee want pappa gaat natuurlijk niet de hele dag met je thuiszitten en in de auto slaap je ook…vrijdag met mamma…herhaling van zetten en mag je ook nog mee naar vriendinnen van mamma…Het weekend dan rust? Nee want we willen naar het centrum, Ikea en andere heerlijke drukke plekken. Week in week uit gaat dit zo….oh ja ook nog even een weekje weg met het vliegtuig op visite naar een lekker warm land. Kun je fijn bij het zwembad slapen want ja…we zitten daar niet om te wachten tot je wakker bent.
En dan breekt toch echt aan dat je kindje met 7 mnd niet meer overdag in bed kan slapen omdat hem dit niet geleerd is en eigenlijk de hele dag wakker is…..
Tja…die van mij slaapt nu al niet meer overdag….zal wel een fase zijn……..

Gek hè zoveel mensen met HSP? Het leven is zo rustig…….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *